aydınlanma..

son bir kaç yıldır özellikle de fakülteden mezun olduktan sonra aldığım kiloların haddi hesabının olmadığı zamanlar şimdi.. eskiden olmadığım kadar tombul bir ben.. 

yaklaşık bir haftadır diyet programına başladım ve farkında olmadığım bir şey kafama resmen dank etti.. tesadüfler mi yoksa planlanan şeyler mi bilemiyorum ama bu konuda karşıma çıkan insanlar da bana oldukça yardımcı oldu.. 

bir şeyler fark ettim.. adeta aydınlandım.. eski fotoğraflarıma baktım bir de şimdiki halime.. beynimin adeta acıyı hissetmemek için saptığı kaçış yollarına baktım.. ve gördüm.. bir tarafta acı varsa diğer tarafta kendini mutlu etmek, zevk almak için yediğim yemekler.. lezzetli harika yemekler.. evet hayatın anlamı işte bu, güzel yemekler.. 

iş yoğunluğunu bahane edip kendimi görmekten kaçındığım sıralarda saçlarımı oldukça ve de defalarca kısa kestirdim.. aynanın karşısına geçmeye vakit bulduğum nadir anlarda ise kendimi gördüm ve şu soruyu sordum, ben kendime neler yaptım böyle, neden böyle oldu.. 

evet, hayatımda an itibariyle kimse yok.. seni ve senden önce ve sonrakileri unutmak adına beynimin zevk alma sinyalleri yemekle buluştuğunda sakin bütün problemler gözüme çözülmüş göründü.. aslında büyük bir kandırmacaymış bu.. yeniden fiziksel olarak eski halime dönebilmeye çabalıyorum ve düşüncelerim de şimdiki farkındalığımla yeniden şekilleniyor.. artık o günler geçti, bitti.. 

bazı konularda geriye dönmeyi dilemek kadar anlamsız bir şey olmadığını hem yaşayarak hem de hissederek gördüm.. yeni bir şeylere adım atmakla yemek yemek arasındaki bu bağı görmek aslında benim için aydınlanma dediğim bir evre oldu.. hayatımdaki köşe taşlarından biri daha.. depresyondaymışım meğerse.. farkında bile değilmişim.. kendimi yemeğe verip anlık zevklerle unutulduğum, itelendiğim, değersizleştirildiğim anları geride bıraktığımı zannediyormuşum.. yanılsamadan ibaret.. eskisinden çok daha güçlü olabilmek için her anlamda bu verdiğim savaşı kazanacağımdan eminim.. şurada on kilo kadar fazlam var ve saçlarım da uzamaya müsait.. makyaj yaptığım dönemlerde daha özgüvenli olduğum gerçeğini de unutmamam gerekiyor.. ve zaman ne kadar kısıtlı olursa olsun aynadaki beni gördüğümde yüzümde acıma ifadesi değil, işte bu kızım işte bu, diyebileceğim zamanları sabırsızlıkla bekliyorum.. yapabilirim.. 

yıllar geçmiş bak üstünden, senden o şehirden gideli.. unutmak için kendime verdiğim zarara inanamıyorum, herhalde bir insanın kendine yapabileceği en kötü şeylerden biri bu.. mutluluğu nerelerde aramak.. tat ve koku duyusu.. hiçbir şey için en azından şimdilik geç değil.. 

karanlık ve dar sokaklardan çıkıp aydınlık ve geniş bulvarlara adımımı attığıma göre artık yürümenin hatta koşmanın vakti geldi.. hadi sade bir türk kahvesi içelim :)

öylesine..

nereye gidiyorsun..

izole olmaya..

neden..

öylesine.. değil işte.. 

paylaşacak, konuşacak bir şey kalmadıysa.. ya da onların bana öğreteceği, kazandıracağı bir şey kalmadıysa neden zaman harcıyordum ki kalarak.. kalmadım.. kendi başıma kaldım.. 

anlatabiliyor muyum içim, sen beni anlıyor musun

duyuyor musun..

bazen kaybettiğimi sanıyorum.. belki de kaybetmişimdir yeteneklerimi.. kırıntılarından besleniyorumdur.. bilemiyorum..

karşılaştırmaya ya da tam anlamıyla eskileri hatırlayıp yenisiyle karşılaştıracak gücüm var mı bilmiyorum.. bir başkası da benim için bunu yapamaz.. gizlerimi açığa çıkarmak için ne kendime o güvenim var ne de hissettiklerim için savaşmaya gücüm var.. yoruldum galiba.. bu yaşta neyin yorulması demeyin.. hayatın en uç noktalarından dönen insanların arasında yaşıyor ve müdahale ediyorum.. o yüzden mi bu kadar anlamsız geliyor birçok şey.. 

anlamını yitirmeyen şeylerin bazen üzeri tozlanıp zaman aşımına uğruyor.. buna da bilerek göz göre göre yitirmeye neden oluyor.. neresinden tutarsam elimde kalan bir hayat.. hayatın anlamını mı şimdi de sorguluyorum.. bakma sen benim bu fikir uçuşmalarıma.. 

özlem duyduğum şeyleri arıyorum bak yine.. hiç bilmediğim bir şehrin sokaklarında saatlerce dolaştığım el ele o adamı arıyorum.. oysa ne farklıyız.. hem de çok farklıyız.. bir yerden yakalamıştık hayatı.. geç kaldığımı hissettiğim, göz yaşımı öpen adamı özlüyorum.. gelmeyecek ya da birlikte olamayacak olmanın mı verdiği bu özlem.. o yüzden mi bu kadar zor ve kafa karıştırıcı.. ne zaman çözülecek bu düğüm.. başkalarına bakıyorum da olabilir mi böyle bir şey.. yeniden hissedebilir miyim içimde işlenmeyi bekleyen o cevherin var olduğunu.. 

herkesin içinde var mı o cevherden.. 

işleyebilenler mi sahipler o bedenlere ve ruhlara.. 

yoksa çoğu zaman hatadan, aceleden ya da geri dönülemez yollara girdiğinden mi çıkamadılar.. 

bir yanım eksik.. eksik kalmış.. sevgiye, aşka değil.. bahsettiğim o değil.. 

bir söz verdik.. bilmiyorum gelir misin.. ben orada bekliyor olacağım çünkü.. her şeye herkese rağmen.. 

baştan başlayalım..

ve yine başlıyoruz.. uzun zamandır aklımda aslında buraya yaşananları yazmak, hissettiklerimi yapmak istediklerimi, yaptıklarımı, yapamadıklarımı.. bugün bu saatte nasıl olduysa içimde durdurulamaz bir istek belirdi ve artık içimi dökmem gerektiğini, biriktirdikçe ne kadar yük olduğunu hissettiğim şeylerin aklımın ve kalbimin dışına çıkması gerektiğini anladım.. 

eskilere dönüp bakmadan önce..

son zamanlarda okuduğum kitapların etkisinden olsa gerek.. "dijital çağın biyografisi" isimli kitabı okurken insanların akıllarının ne denli başka çalıştığını ve bunu buraya yazıyor olmam onların sayesinde olduğunu fark ettiğimden beri içimde durdurulamaz o isteğe ses vermem gerektiğini anladım.. 

hadi eskilere bakalım şimdi de..

dışarıdaki bir çok insan denilen o canlıların beni anlamayacağı gün gibi ortadayken kendimi neden yoruyordum ki.. akışına bırakılacak şeylerdendi onlar.. benim yapmak istediklerim hayallerim vardı.. bunların ötesine geçemeyenler benim ardımda kaldı.. evet doğru, eskinin küllerinden doğmuş aşk zannettiğim duygular.. oysa tamamen boşluktan, sürü psikolojisine uyup giden anlamsız bir kavgadan ibaretmiş.. ve işte bitti.. acımasızca ve bencilce göründüğünü bilsem de ki yediden yetmiş değil sıfırdan yüze kadar herkesin yaptığı gibi ben de kendimi düşünmek zorundayım.. bazı şeyler itekleyerek olmuyor, yaşadım tekrar ve gördüm.. soru işaretlerini kaldırdığım için aslında iyi de oldu.. belki bana çok kızacaksın ama böyle olması gerekiyordu.. biz olamazdık.. sen zaten hiç yokmuşsun.. ve bunun gibi bir sürü şey daha yazabilirim.. söyleyebilir miyim bilmiyorum.. 

derdimi anlatma biçimim belki de çocukluğumdan beri yazılanlarda olduğunu çözebilen kaç kişi var.. elin parmakları fazla kalır.. defterde yazılı olanlar var mesela.. onları da yazmak istiyorum.. 

günlük hayatın inanılmaz o akışında neleri kaçırıyorum kim bilir.. iğde kokusuyla sarhoş olup uyuduğum, elimde kitabım kahvem çayım ve bir anlık nefesin tadını bilecek kadar neler yaşadım.. mesleğimden ötürü mü bilmem tam olarak ama hayat bir anlık.. o an ya varsın ya da yoksun.. şimdi demagoji yapmanın vakti değil, kimseye bir şeyler öğretmek derdinde de değilim.. küstah bir davranış öyle değil mi.. bu hale gelene kadar neler gördüm, bunda biraz da payınız olduğunu unutmamak gerekiyor.. hayatta kalabilmekse asıl mesele ve savaşmaksa en uzun soluklusuna ben varım.. cesaretiniz varsa buyurun meydana.. meydan okumak.. güzel bir deyim.. 

aklımın fikrimin dikkatimin uçuşmasına bakıyorum da kelimelerle öylesine eğleniyorum ki.. ne tür bir sırayla anlatsam derdimi.. dertli miyim.. belki de.. 

fark ettim de canımı derinden yakan şeylerin başında lanet olası ilişkiler geliyor.. eski fotoğraflarıma baktım.. zamanın acımasızlığı işte.. 

peki ya sağlıklı olmadığını düşündüğüm düşüncelerim.. onları nasıl bir araya getirip kitap yazabilirim bilmiyorum.. doğru, yöntemini bilmiyorum.. oysa film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden.. 

ben aslında tekim de birlikte güruh ile hareket ediyorum hissi var üzerimde.. yalnızlığımdan belki de.. dışarı çıktığımda etrafıma kısaca göz gezdiriyorum çünkü hayvansı bir içgüdüyle kaplanmış çiftlerden oluşuyor manzaram.. ben galiba bu pencerede olmak istemiyorum.. bedenin anlamsız tatmininden yorulduğumdan mı yoksa ruhumu yoran, vaktimi çalan, benden her anlamda aşağı olduğunu düşündüğüm insanların varlığından mıdır net ayırt edemiyorum.. 

birlikte olmak istediğim adamı hayal ediyorum bir kaç gündür.. aslında her konuda beni besleyen olmalı.. birlikte kitap okumanın keyfi onunla bir başka olmalı.. en basitinden birlikte yürüdüğüm yol bile bana kırmızı halı serilmiş gibi hissettirmeli.. hangi adam ama.. belki de öyle bir adam yoktur.. yine de beklemeye değer olduğunu biliyorum.. her ne kadar geç kalmış olduğumu bilsem de.. duygusal kırıntılarımın üzerinde yürürken ayaklarına dolanmayayım diye kilometrelerce uzağa kaçışımı, sana veda edemeyişimi, sana benzeyen birini gördüğümde nasıl canımın yandığını.. ve hala dönersin belki diye beklediğimi.. 

yine mi ortaya çıkacaktı bu acılar.. üzerinde düşünüp yazdıkça.. aslında hayır.. bunların artık çözüme kavuşması gerekiyor diye düşünüyorum.. bu yüzden yazıyorum.. paylaşıyorum.. ve biraz da olsa uzaklaşıyorum.. gün gelecek her şey gibi sen de burada kalacaksın ve günün birinde diğerleri gibi seni okuduğumda sen de kimsin, hatırlamıyorum bile diyeceğim.. nankörce.. 

başka türlü nefes alamıyorum galiba.. başka türlü yaşamaya çalıştım ama görüyorum ki yanlış yollara sapıyorum.. içimdeki sana değil de artık buradaki sana anlatıyorum.. böylesi daha kalıcı.. ne izler bırakıyorsun gör diye.. belki bir gün okursun diye..  

ve yine döndüm içime.. oysa ben neler yazmaya gelmiştim.. çok uzun zaman önce yazmanın beni karanlığa ittiğini düşünüp bırakmıştım.. şarkıda dediği gibi "şarkılar asla yalan söylemezler".. yazılanlar da yalan söylemez.. o yüzden aynı hataya düşmeyeceğim.. 

diyelim ki gün geldi çattı.. okudun.. ne değişti.. ders çıkardın mı.. ya da yalan yanlış bir beklenti mi bu.. emin ol beklentilerimi yüksek tutmayı bırakalı çok oldu.. başkalarından ya da hayattan yüksek beklenti içinde değilim ama kendimden bekliyorum.. kimsenin bilmediği benim de yeni fark ettiğim.. son iki üç yıldır kendimi nasıl ihmal ettiğimi fark ettim.. başkaları için adeta çırpınıyordum.. her ne kadar kutsal bir şey olsa bile bu kendimi yıprattığıma ne kadar değdi bilemiyorum.. aslında şimdi tam da yapmak ve görmek istediğim şey kendimi yıprattığıma işte şimdi değdi diyebileceğim bir şey yapmak.. bunun yolu bu sınırlardan geçmiyor, onu okudukça gördükçe ve yaşadıkça anlıyorum.. büyük hayaller, yüksek beklentiler.. dışarıdan değil tamamen içten.. hayal kırıklığından ziyade tekrar dene demenin başka bir yolu var diye.. 

ben hayatın elini tuttum.. o beni bırakmadıkça ben de çabalamaya, başarmaya devam edeceğim.. her ne kadar içim, kalbim paramparça olsa da.. her şeyin dört dörtlük olmasını bekleyemem.. bu kadar çok şeyi hayattan isteyemem, haddimi bileyim diye teselli ediyorum işte.. 

geceye notlarımı bırakmaya karar vermişken umarım daha da çok yazarım.. var oluşumu sorguladığım ve aklımın, bilinçaltımın derinliklerinde neler yatıyor şaşırarak keşfettiğim gecelerin daha çok olmasını diliyorum.. 

geceden kalan..

duygular karışık.. bir o kadar depresif.. neresinden tutsam elimde kalıyor gibi.. konuşmak istiyorum, çoğu zaman paylaşmak.. karşılık bekliyorum nasıl ki zor zamanlarında yanında olmuşsam onların da benim yanımda olmalarını istiyorum.. zor değil ama imkansız gibi hayal kırıklığından sonra.. belli bir süre sonra zaten toparlanıyorum, anlamı kalmıyor.. 

insan olmanın gerektirdiklerini nedense çok büyük şeylermiş gibi gösterip buna maruz kaldığımızda yaşadığımız o şaşkınlık hissi.. iyilik yapıyorsun, çoğu zaman da kendince iyilik oluyor, iyilik bulmayı bırak  iyiliği atacağım deniz bile öylesine kirli ki kalakalıyorum.. ne kadar çok iyilik dedim.. hepimiz unuttuk iyiliğin ne demek olduğunu, nasıl yapıldığını.. 

çözümlemeye çalışıyorum yine kendimi.. bilmiyorum planlanmış şeyler değil aklımdan geçenler.. sadece bir iki dakika önce düşüyor bedenime ve rahatlama hissediyorum.. kendimle başbaşa.. karşımda oflaya puflaya oturup, aklından ne geçtiğini az çok tahmin ettiğim ama iletişimin de ihtiyacım olduğunu bildiğimden kırılıp ufalanarak anlatıyorum derdimi.. maskeler var yüzümüzde.. gülüyoruz, öyle görünüyoruz ama ağlamak bile insancıl bir eylemken güçsüzlüğümüzü görmesinler diye gözyaşlarını tutuyoruz.. bakıyorum görüyorum.. kendimiz olmayanı gün yüzüne çıkarıyoruz.. hep içimizdeki bu çatışmanın bir yansıması bu.. çoğumuz farkında bile değiliz bunu yaptığımızdan.. farkına vardırmaya çalıştığımız anda ters tepmesi işten bile değil.. yazık.. 

bakıyorum olduğum zamana.. gittikçe zorlaşan hayata.. iç çatışmalarının yansımasına maruz kaldığımız bu günlere.. güç sahibi olmanın sınırlarını zorladığı, bazen deliliğe vuran, ne yazık ki insan hayatına mal olan savaşlarını izliyoruz.. nasıl olsa bunlar herkesin çok iyi bildiği ama söylemeye korktuğu gerçekler.. korkmadan söyleyenleri de öldürdüğümüz bir dünya.. geçenlerde anneme, dünya ne kadar da pis bir yermiş madem böyle olduğunu biliyordun beni neden dünyaya getirdin bu sorumluluğu omuzlarıma neden yükledin, diye sordum.. 

paylaşmayı öğrenemedik.. hep bana hep bana.. içleri nasıl acaba... evet cepleri dolu ama içleri nasıl.. gerçekten merak ediyorum.. bu duruma yol açacak kadar çılgına çeviren ne.. benim o kadar çok param olsa ben de mi öyle olurum diye açıkçası korkuyorum.. dünya zevklerine kapılıp ya o korktuğum duyarsızlığı, umarsızlığı yaşarsam.. yaşadığımı hissedecek kadar param olsa ve istediğim şeyleri yapabilsem.. bir çocuğun gülümsemesine neden olabilsem.. çocukları çok sevdiğimden değil büyüklerin bu anlamsız savaşlarla dolu dünyasından giderek nefret ettiğim için.. evet açıkça nefret ediyorum.. anlıyorum şimdi hep çocuk kalsaydım dedikleri anı.. çocukken saçma gelirdi çünkü istediğim hiçbir şeyi bazen param olmadığı için bazen de izin vermedikleri için yapamadığımdan.. yaş aldık.. büyüdük sandık.. büyümek daha fazla sorumluluk demekti.. sorumluluktan kaçmıyorum aslında hoşuma bile gidiyor.. aldığım işleri sonuna kadar götürmeyi ve somut veya soyut bir şeyler ortaya çıkarmayı seviyorum.. 

ama çoğu zaman büyümek mutsuzluktu.. dünyanın bu kadar ağır yükler taşıyacak kadar geniş olması ve insanların bunu kendi hırsları yüzünden mahvedişini elimden hiçbir şey gelmeyerek seyrettiğim anları.. mutsuzluktu işte.. 

yolculuk..

duyguları kelimelere dökmeyeli çok zaman oldu.. aslında hep bir serzenişle devam etti yine içimdeki yangınlarda.. birilerine bir şeyler anlatmaya çalıştıkça nasıl da dibe battığımı izledim.. durdum.. hem de en yakınımda.. bana kendi canından kattığı en yakınımdan.. ama geçiyor..bilemiyorum.. belki de derin izler bırakıp akıyor yaramdan sessizce kan damlalarım.. sıcak ya belki o yüzden fark etmiyorum.. hoşuma gidiyor canımı acıtmak.. bazı şeylerin elimde olmaması ne garip ve aşağılıkça.. değiştiremeyeceğim şeyler için çılgına dönüp duruyorum..

hayatın izinden gidiyoruz.. bir nevi sürükleniyor ve kendimizi hayatın akışına bıraktık diye avutuyoruz kim bilir.. bırak benim de aksın kelimelerim masumca ve bazen de içimdeki önlenemez şiddetle.. devrik cümlelerimle akıl karıştıracak ve sorgulayan bedenlerde soru işaretleri bırakacak kadar şiddetle..

bu coğrafyanın kaderiyle başbaşa kalıp dış dünyada neler olup bittiğiyle çok ilgilenir olmuşum.. öyle ki içimdeki savaşa dönüp baktığımda yerle bir olmuş hatta terk edilmiş meydanlarımda küllerimi topluyorum.. gün karanlık.. yeniden bir şehir inşa edebilmeyi umuyorum.. umutsuzca.. çünkü yine hayatın bana ne getireceğini bilemeyecek kadar saf ve kör olmanın gururuyla yaşıyorum.. kendi dünyamda tam dengeyi kurmuşken dışarıdan tepe taklak olan hayatıma bakıyorum.. en ufak bir terslikte nasıl dengelerin değiştiğini ve yeniden toparlamak için harcadığım çabaya ve sonuçlara bakıyorum.. bir yerlere gelebilmeyi elbette başardım ama daha çok yolum varken yapabileceklerime engel olacak şeyleri merak ediyorum.. her zaman içimde bir savaşçı olduğunu düşündüğüm zamanlardaki gibi o anlarda neler yapabileceğimi görmek, duymak istiyorum.. ve herkese, benim yapabileceğime inanmayanlar da dahil olmak üzere herkese neler olacağını kimin bu hayatta sağ kaldığını ve aslında onların yapamadıklarını ben yaptım diyebilmeyi çok istiyorum.. istemek yetmiyor.. ama istemek de bu eylemin bir parçası hatta başlangıcı yani bir çoğu.. ne zaman ki isteklerim bitiyor o zaman hayat da ben de bitiyorum.. 

içimdeki yolculuğa çıkmayı çok ama çok özlediğimi fark ettim.. zaman mı alıkoymuştu beni bundan yoksa materyalist dünyanın hırsları mı ayırt edemiyorum.. yaşama amacımın ne olduğunu sorguladığım dönemler aklıma geliyor.. hep soruyordum ben burada ne yapıyorum diye.. hepsi bütün bunları anlamak için.. ve hala da aynı soruları soruyor, yaşıyor ve anlıyorum.. bir süreç.. içimdeki.. dönüp kendime baktığımda içi boş olmadığımı önce kendime kanıtlamak için bu sancıların içinde çoğu yaşadığımız ve anladığımız.. başkalarının ne düşündüğü ve daha da önemlisi ne hissettiği çoğu zaman umurumda olmuyor.. benim için gerçek olan benim ne düşündüğüm ve hissettiğim.. acımasız dünyanın içinde başkalarına kendinden ne kadar çok değer verirsen o kadar kırıldığın, üzüldüğün.. bakmayın bazen böyle dediğime.. benim yüzümden üzülen insanlara onlardan daha çok üzüldüğüm daha doğru.. yıllar öncesinin esintisi hala esiyorsa neden her şeyi yakıp yıkıyorum bilemiyorum.. büyük ihtimalle affedemediklerim ve önüne geçemediklerim yüzünden.. bazılarına yapacak hiçbir şey yokken neden ben bunu hak ettim sorusu cevapsız kalmaya her zaman mahkum.. neden beni aldattın, aldatılmak için ben sana ne yaptım.. 

sancılar.. bir noktanın cümleyi bitirmesi, üç noktanın cümlenin devam edecek olmasıyla hayatım iki noktanın arasında.. ne bitiyor ne de devam ediyor.. duruyor mu, hayır.. suyun üzerinde sürüklenen yapraklar misali yol ayrımına geldiğimizde yaptığımız seçimler bizi bu noktaya getiriyor.. akıntıya kürek çekmek imkansız.. geriye asla dönemediğimiz düşünürsek.. 

ve şimdi yine o dünyanın içine dönüp kaldığım yerden devam etmeliyim.. içimde sakladığım, zorlandığım çoğu şeye rağmen.. burası benim inim.. karanlık belki ama aydınlandığım bir gerçek..

güven.. yalan..

ne zaman yeni baştan başlama kararı alırsın ve baltalanır ya.. aslında önemli değil kim ve ne için olduğu çünkü küçük dünyamda geçmişimle ve geleceğimle yaşamaya çalışmak bile güzel.. değiştirmek istersin, en önemlisi de inanmak.. yapabileceğine ve var olabileceğine inanmak.. 

sanıyordum ki böyle insanlar var.. hem de çok zenginler, kafaları dolu, zamanları hiç yok, küçük şeylerle uğraşmaz ve takmazlar, pahalı giysiler, saatler, evler ve arabalar.. ne yazık ki yalan söylüyorlarmış.. neden sorularımdan kaçarlar ya da gerçeği öğrenmek istediğimde kalitesiz, seviyesiz gibi suçlamalarda bulunup kestirip atarlar her şeyi.. anlayamıyorum daha çok da kendimi.. neden gerçeği öğrenmek için bu kadar uğraşıyorum.. insan zora düştüğünde, kendini zor tuttuğunu söyleyerek suratına kapatır.. hem de son sözümü söyleyemeden..

artık sorgulamıyorum.. söylediklerinize inanmıyorum çünkü herkes yalan söyler, yalan söylemiyorum diyeni bile.. en alası bile.. burnum kötü kokular almaya başladığında araştırırım ve aslında öyle olmadığını gördüğümde yaşadığım dehşet ne kadar eder acaba.. insan hayatıyla uğraştığım bir meslekte bunun ne demek olduğunu söylememe gerek var mı.. ne kadar para versen de ölüme çare, hastalığına şifa olabilir misin.. yaşadığın sıkıntının para cinsinden bir karşılığı var mı.. yok.. kendimizi kandırmayalım.. hepimizin gideceği yer belliyken, hesap sorulacakken, aslında öyle olmadığı halde benim içim rahat diyebiliyorsan ve de beni aptal konumuna düşürerek işin içinden sıyrılıyorsan servetinin benim için hiçbir önemi yok.. 

beni kendinde farklı bir yere koydun, diğerlerinden farklı saydın.. sabah uyandığında beni düşündün, ne yapıyorum diye merak ettin.. öyle.. işte bu konuda yalan yok.. paranoyaklığın ve paran senin olsun.. tertemiz yaşamaya devam edeceğimden, hayatta başarılı ve her şeye rağmen yalnız da olsam mutlu olacağımdan emin olabilirsin.. pahalı giysilerin, mekanların, parayla satın alınan vücutların olmadığı, içten samimi ama parası seninki gibi olmayan insanların bulunduğu küçük dünyamda.. 

aşkı özlemişim.. yüzümde anlamsız bir gülümsemeyle dolaşmayı ve hayatın o kadar da kötü olmadığını görmeyi özlemişim.. pek uzun sürmedi bu da her zamanki gibi.. yine kendimde sorun aramaya karşıma çıkacak birini bulamadığımdan başladım.. ama hayır ! kötü olan ben değildim inan.. lanet olası para, mal, mülk.. varlığı ve yokluğu dert olanından.. sanıyorlar ki ben onun peşindeyim, hayır.. hayır.. ben kendime yetecek hatta artacak parayı kazanabilirim.. 

bir kadının zekasını asla küçümsememelisin.. acı çekmeyi bırakalı çok oldu hatta öyle ki hissedemiyorum bile ne olduğunu.. kafam dolu.. ne zaman ki bu hayatta her şeyi az da olsa yaşamaya, görmeye başlayalı, kirli oyunların içinde yer aldıkça ve kendimi korumaya çalıştıkça batmamayı öğreniyorum.. öğrenmenin yaşı yok ve hala daha çok gencim.. 

geçmişin tortusundan kurtulup güzel şeyleri hatırlayarak devam etmeliyim.. ve herkese göstermeliyim aslında neydim, ne oldum ve ne olacağım diye.. sadece lafta kalmamalı tüm bunlar.. gerçekleştirmek için en azından çaba gösterip çalışmalıyım..

işleyen demir paslanmaz ama aşınır.. sonra bir noktada da kırılır.. kırılma noktasına gelmeden yeni bir demir bulmak gerekir.. hayatımdaki insanlar da böyle işte.. her biri gelip bende izler, dersler bırakıp giderler ve hayatımın çarkında hep bir parça değiştirerek devam ederim.. kırılma noktasına gelmeden... 

kocaman bir yalan daha !

yeni bir yıl.. yeni umutlar.. ve nihayetinde yeni dertler, sorunlar.. 

anlıyorum ki mens dönemini geçirdikten sonra bir gerginlik ve stres hakim oluyor vücuduma, ruhuma.. bunu engelleyebilmenin bir yolu varsa da bilmek istemiyorum.. aslında hiçbir şeyle uğraşmayıp kendi halime bırakılmayı istiyorum sadece.. günlerce saat kaç diye bakmadan uyuyabilmek ve istediğim gibi istediğim şeyi yapabilmek.. gecenin bir yarısı da olsa dışarıya çıkıp bu şehrin sokaklarında özgürce dolaşabilmek istiyorum.. ama insanlar ve yapmamız gereken tonlarca iş üstüne bunlar öylesine uzaktan gelen seslerin yansıması kadar bile önemsiz, duyulamaz ve önemsenemez istekler ki.. esamesi bile okunmaz.. 

kızgınlığım kırılganlığım sadece insanlar yüzünden mi.. kendim de elbette bir şeyler katıyorum fakat sorunlardan uzak durmak isterken her şeyin tam da ortasında kalıyorum sanki.. ne o yoksa burayı dert anlatma yuvan haline getirip rahatlayacağını mı sanıyorsun.. bir nebze de olsa rahatlarım umuduyla gelmiştim aslında ve asıl önemli olan içimde kalmasın, en azından bunun yükünden kurtulayım diye.. biliyorum bir süre sonra bu da yetmeyecek çünkü belli bir yere kadar hep aynı pencereden bakıyor olmak da bir işe yaramayacak.. başka akıllara danışmak gerekecek.. ve çoğu zaman bunun için bile zaman bulunamayacak.. geçici çözümler üretip bu dönemleri de atlattıktan sonra muhtemelen ölüp gideceğiz zaten.. ölüm demişken tek başımızayız.. kimse yok yanında.. ve soğuk bir odanın içinden yine soğuk toprağa.. neyse..

bazı şeyler için geç.. zaman çoktan geçmiş ve geri dönmek imkansız, evet imkansız.. ve bir süre sonra nedense etkisi geçiyor, geriye hiçbir şey kalmıyor gibi ama yine de unutulmuyor.. tıpkı senin gibi.. ahh yine başlıyor içimdeki sancılar.. kurtulmak isterken.. heyy bir dakika, kurtulmayı istiyor muyum.. bilemiyorum.. belki de bunlar tutunmak istediğim dallar ve onları kaybetmek, acı çekmemek demek ki hayatımızda bundan başka kayda değer hiçbir şey yok.. o kadar tek düze ki.. bazen sıradanlığı beni bile çığırından çıkarıyor.. kabul et acı çekmeyi seviyoruz, arabesk hayat tam da bize göre.. çoğul konuşuyorum çünkü içimde taşıdığım başka kişiler de var.. karanlık yüzlerini ara sıra satırlarda bulan, nefretini kusan kişi.. diğer yanda aşk acısıyla kırılganlık abidesi, utangaç kişi.. gerçek hayatta yaşamaya çalışan, beden sahibi kişi ve tüm bunların organizasyonuyla ortaya çıkan kişi.. vs vs vs daha çok çoğaltabilirim ama aklıma gelmedi şu an.. belki de hep dört kişi olarak düşündüm.. bırak kelimeler aksın, ne kadar saçma olursa olsun burada bize kimse karışamaz.. 

ve insanlar.. onlar ne kadar da kendilerini düşünüp senin üzerine basıp ezmeyi dahi göze alacak kadar alçak ve ben onlar için üzülüyorum öyle mi.. kocaman bir yalan.. istediğimde ne kadar acımasız olabileceğimi biliyorum.. ve muhtemelen bu gücü daha da büyütebilmek için çalışıyorum.. hangi yolla olursa olsun, bazılarının bana dediği o cümleleri yedirebilmek için.. peki ya ben böyle cümleler kurdum mu.. söylesene o dönemlerde kendinden başkasıyla rahatça konuşabildin mi.. işte kocaman bir yalan daha.. şimdi yediğimiz ve attığımız kazıkların haddi hesabı yokken çocukken her ne kadar fark edemesem de mutluymuşuz.. çünkü hayat o dönemde basitti, okula git, sınıfını geç, oyun oyna, dondurma şeker vb şeyler ye, uyu ve büyü.. büyüdük de ne oldu ! gerçek hayatla tanışınca acımasız ve soğuk geldi.. başkaları hayata sevgiye sevgilileriyle sarılınca açıkçası dışarıda kaldık.. ve bu canımızı yaktı.. hem de çok.. benim olamayan ama onların olan.. anlayamadım.. bende eksik olan ne anlayamadım.. sevilmeyi hak etmiyorum belli ki.. ya başarı ya mutluluk diye önümüze sunulan ve mutlaka birini seçmemiz gerektiği kafamıza sokulan düşünceden daha önemli ne var ki bu hayatta.. başarılı olmayı elbette seçecektik, mutluluk onun ardından gelirdi zaten, yani bir şekilde.. ben o şekle giremedim.. amaaaan..