tadıyorum yalnızlığı kalabalığın içinde.. sanki yalan söylüyorum herkese ben mutluyum diye.. kimseye ihtiyacım yok diye.. derinlerde bir yerlerde içim boşalıyor, yara oluyor iyileşiyor ve bomboş kalıyor.. yaptıklarımdan aldığım sonuç ortada.. koluna birilerine takıp gezer ve aslında yanından geçerken görmemiş gibi yapar.. yaralar, çünkü biraz önce birlikteydik.. karanlıktı, biter giderdi işte..
vücudumdan kan akarken acıyı ağrıyı hissederken daha doğrusu kendimle baş başa kendimken daha mutluydum.. kan akarken her yerimden mutluydum, kimse bilmezdi ne yarası nereden geliyor bu.. bazen bayılacak gibi oluyorum ve durduruyorum zamanı, kanı.. uykuya dalıyorum, toparlanıyorum ve temizleniyorum.. ritüel..
aradan ne de çok zaman geçmişti.. aynı mekanlar aynı müzikler insanlar yemekler.. eskiden bir başkasıyken oralarda geçmişten esintilerin kurbanıydım şimdi.. hatırlamak ne kadar acı da verse oradaydım.. bazen yürüdüğümüz yollardan birbirimizi beklediğimiz köşelerden geçerken hayal gibi sanki hala orada... bunun etkisinden çıkalı uzun zaman olmuyor ve tek problemim hala unutamamış olmam ve senin bunları unutmuş olabileceği ihtimalin..
kırgınlığımla hissizliğim birbirine karışıyor.. dışarıdan izliyorum kendimi.. nasıl nasıl nasıl..
bir kez daha aynı şeylerle uğraşmak zorunda kalırsam dayanabileceğimi sanmıyorum..
o zaman durdurmam zamanı akar gider boşalır içimden her şey.. kanım.. temizlenmem.. uykuya dalar giderim..
siyah aldı.. siyah halimden sorumlu kimdi?
yine mi istiyorum toprağın altına girmeyi.. sonra gökyüzüne yükselmeyi..ya gerçekten zaman geldiğinde dizlerim titrer de cesaretle gidemezsem...
