kim bilir..

imkansız olduğunu bile bile insan özler mi ?


ne zaman böyle umutsuzluğa düşsem biliyorum söyleyemem.. kim ne zaman nerede.. herkes aslında gitmişken birer birer ardından yas tutmak.. merak ediyorum ben gidiyorken yas tutan olmuş mudur diye.. sanmamakla beraber kendimi de sevmezken yaşadığım çelişkilerle devam edemediğimi ayırt ediyorum.. ve bilerek isteyerek başkalarının profesyonel yardım al demelerine kulak asmıyorum..


inandırdıkları hayalleriyle birlikte gittiler.. otogarlardan havaalanlarından el salladım, seni seviyorum dedim ve bir daha da hiç göremedim.. ben soğuk şehirlerde kaldım, üşüdüm.. ısıtamadım kendimi.. keşke okuyabilsen bu yazdıklarımı.. bir gün ben olduğumu bilmeden bir yerlerde karşılaşırsın kim bilir..


ikinci ya da daha fazla şansı insan hak eder mi ? 


kaçacak bir yer bulma peşindeyim.. nereye gideceğimi bilmeden günlerimi yaşıyorum.. her canlı gibi bir gün güneş doğmayacağını biliyorum ve o an yaşayamadıklarım için de şimdiki gibi pişmanlık duyar mıyım ?  korku sarıyor aslında böyle düşününce..


burada böylece kendimle konuşmaya devam ediyorum.. duymak istemediğini benden bir cümle, bir kelime bile biliyorum.. hayatından sanırım sessizce çekip gitmek zorunda kaldığımı da.. sessizce içimde çığlıklarla göz yaşlarıyla..

yaşarken...

hayat rutin.. 
sevdiklerimi kaybediyorum bir bir..
yaşarken imkansızlaşıyor..
kendimi affedebilir miydim başkalarından önce ?
acımasız bu dünyanın çarkında dönmekteyim ben de.. 
bu hale geldiğim için kızdığım kendime aynada baktığımda gördüğüm gözlerde ne bir duygu ne bir his var.. 
bomboş..
bir de öğrenebilsem belli etmemeyi..
uzak mıydım kendime ?
içimde kopan parçaları topluyorum.. bakıyorum.. neden kim için diye..
belki de en yakınımda.. kanımdan..
en çok da üzen onlar..
yine bir yolculuğun eşiğinden dönüyordum içimde..
herkes konuştu.. bir ben sustum..
konuşacağım gün gelecek.. 
ve utanacaklar..
içimden akıp gelen boşluğa bıraktım..
kan gibi..
yağan yağmurda ıslandım.. 
günahlarımdan arındım..
incitmişler küçük kızımı.. bilmeden ya da bilerek.. 
ama yaralar durur.. iyileşmez.. kanamaya hazırdır..
şimdiyse tek fark benim de onların canını acıtıyor olmam.. olacak olmam..
insanların yüzlerini büyüdükçe görüyorum.. 
bir bir nefret ediyorum seçemediklerimden hayatıma giren..
bekleyen umutlar boşa çıkınca umut etmekten yorulan hem ruhumu hem bedenimi izliyorum..
yaşlandıkça.. öldükçe.. benimle birlikte sonsuzluğa gömülecek sırlarımdan burada kurtuluyorum..
onlar hiç bilemeyecek olsa da..