yalnız bir kadın..

olmayacak, olamayacak sevgilisinin hayali ile yaşar.. henüz tanışmamıştır.. görse tanısa hissederdi o olduğunu..


bir yıl sonra annemin evlendiği, çocuk sahibi olduğu yaşta olacağım.. oysa daha okulumun bitmesine çok var.. sorun sadece bu da değil gerçi bu bir sorun engel de değil.. insanların yüzüne bakıyorum, kim diye merak ediyorum.. sonra o gözleri bulamıyorum.. geçmişte yaşanan, tozlu sayfalara saklı anılardan arda kalanlardan sonra belki de göremiyorum.. görmek istiyor muyum bilmiyorum bile.. ama bilmiyorum diye bir şey yoktur sadece kendimizi kandırırız karşımızdakine yalan söyleyerek..


ne diyor dinle bak şarkıda..
ağladım delice
elimde boş bir şişe
kutladım bu gece sarılmanı başka kollara..


anlık zevklerin peşinden giderek kaç kalp kırdılar.. o gece içimde çığlıkları bastırmak zorunda kalarak pencereden savurduğum hayallerimden sonra nasıl güvenebilirdim.. daha çok küçükken.. yaşıma yaşlarıma bakmadan.. yaşatamadıklarım yüzünden sorgulandığım bir dünyayı geride bırakarak geldim ve aslında basit bazen anlamsız istekleri dinledim yine.. karşımdaki üzülmesin diye kendimden ödünler verdiğim, anlayış gösterdiğim, kızmam gereken yerde dahi herkesin hata yapabileceği düşüncesine sahip olduğum günler.. geride kaldı..


ikinci bir şansı hak ettiklerini düşünüyor musunuz ? 


onlar sadece yalnız kaldıklarında ararlar... ama şimdi o telefonlar hiç açılmaz, mesajlara cevap verilmez.. kaybedecek zaten bir şey yoktur.. 


yalnızlık zaten tanıdıktır ve en iyi dosttur.. hiçbir zaman terk etmez, biz ondan gitsek bile bir gün yine sarar kollarıyla.. eğer iyi ayrılmışsanız ondan daha da sıcaktır.. hayat sakindir.. sessizdir.. sadece seni dinler ve kimsenin birbirini gerçekten dinlemediği zamanlarda aklının bir köşesinde durur bekler sabırla.. 


yalnız bir kadın bunları bilerek yaşamaya devam eder.. hayatla hala dans eder başkaları daha dansa kalkmamışken.. kendini tanır çünkü olabilecek en son noktaya geldiğinde dahi ayağa kalkabilir tek başına, kendini motive eder.. 


siz o yalnızlardan mısınız ?

mesafeler...

aramızda yakın mesafelerin olduğu insanların da içinde bir şeylerin bulunduğunu okudum.. onlar açıkça yazmışlardı ve dergi haline getirip ticari amaç gütmeden bir de parayla satıyorlardı.. resimler çizerek içlerinde kalan sanatçıyı harekete geçirerek edebiyat parçalama ve felsefe yapma kaygısıyla acemi kalemlerinden dökülen satırları okuyordum.. ama konuşmadım..


aynı yanlışları ben de yapıyorum belki.. eleştirilmeyi bir türlü kabul edemeyen insanların gözlerinin oklarını üzerime çekmek istemem.. ben de fark etmemiştim etrafımda neler oluyor, neden bu kadar uzakta kalmıştım.. hevesim gün gelip kırılırsa diye korkmadan tanışmıştım, şimdiyse dışlarında bile değilim.. bu yüzden mi eleştiriyorum.. hayır.. dil bilgisinden uzak yazıların en azından kendi içlerindeyken düzeltilmesi için..gün gelecek büyük başarılara imza atacaklar ve bundan çok sonraları ben de gurur duyacağım.. içlerinde ben olmadan..


yeni doğan bebek gibi süt kokan hayallerimle başlarken bu bambaşka şehirde...


dağlarındaki karların küresel ısınmayla bile erimeyeceği bir şehirde.. benim de içimde buz tutan şeyler var.. en çok da kızdığım kendim miydim.. ne yaptıysam ellerimle yaptım demekten ve kadere boyun eğmekten başka çare.. çare var mıydı.. 


vardı.. hala var.. var olacak da..


aklımın bir köşesinde hep buralardan çok uzaklara gitme düşüncesi var.. onlar da herkes gibi silik hatıralarda kalacaklar ve unutulacaklar.. bu gece bu yazıyı yazmama sebep oldukları için aslında onlara  teşekkür etmem gerekir.. cesaretlerine hayranım doğrusu.. bütün gözler üzerimdeyken iki dakika bile sürmeyen bir konuşmada elimde olmayarak ayaklarıma baktım ve söyleyeceklerimi unuttum.. küçücük bedenimde de bunu yaşadım.. belki de o günlerin ağırlığını hala üzerimde hissettiğimden.. hani vardır ya fırsat verilse neler yapar.. cesaretlendirilse, yolu gösterseler neler yapar.. yapan biri vardı, gerek yoktu..


önemli bir gün.. ilkokuldayken düzenlenen törende şiir okuyacaktım hem de iki öğretmenin evladı olarak.. yani herkes tanıyor biliyor ama ben çoğunu bile bilmezken, yüzlerini dahi hatırlamazken.. adım okunduğunda nasıl da kendimden emindim.. şiiri ezbere biliyor ve hiçbir sorun olmadan okuyacaktım.. başladım.. ah o üçüncü dörtlük.. başını hatırlayamadım.. elimde mikrofon.. insanların yüzlerine baktım sonra da takip eden müdür yardımcısının gözlerine.. tekrar başla dedi.. başladım ve yine aynı.. aynı yerde takılıp kalmıştım.. bir kelime söylese hatırlardım.. korktum.. yerime gönderdi.. yerim neresiydi ? yüzlerce insanın gözü önünde küçük düşmüştüm.. eve gittiğimde ağladım.. teselli.. sonra yine okula gitmek zorunda kaldığımda hiçbir şey olmamış gibi.. herkes aynı.. hayat kaldığı yerden devam ediyor.. oysa ben yarım kalmıştım.. yüzlerine bir daha eskisi gibi hiç bakmadım.. 


ya siz bunları yaşadınız mı ? ortak ne yönümüz var ? elinizin tersiyle iterken hiç düşündünüz mü yaralar kanar diye ? kanamadı ama izleri duruyor ve onların gözü görmüyor.. oysa herkesten uzak yaşadıkları sandıkları şeyi ben görebiliyorum.. ama konuşmadım yine..


sahip olduklarım ve başkalarının sahip oldukları şeyleri karşılaştırmak.. içimde bir yerde tepinip duran bu duyguyla baş etmek çok zor.. hepsi çocukken mi oldu ? küçük masum bir yüreğe yapılır mı böyle şeyler ? 


kanamasa da yara izlerim ağrıyorken.. ama konuşmadım yine de.. içimde büyüsün dursun.. bu sefer karşılarında duran içimde büyüyen.. sustum.. cahilin karşısında bir kitap gibi sustum.. ve küçük penceremden dünyaya baktım.. 

duyamazlar ki..

rüyalarımda kavga ederim gün içinde ne olmuş, neye kızdım, neden söylemedim.. sonra görürüm insanların yüzlerini.. gerçek gibidir o an.. uyandığımda anlarım gerçek olmadığını ve neden yapmadığımı, söylemediğimi sorgularım.. kimse bilmez ya ben neyim, nereden geldim, kimim, ne düşünüyorum, ne hissediyorum.. 


gün gelecek elbet.. hayata belki de bağlayacak kişi benim.. her şeyi arkada bırakıp o an kalp atışlarını duyabilmek için kendimi hırpalarken görüyorum.. bazen ben bu kadar değersizken nasıl olur da kurtarırım.. şu an itibariyle kendimi bile kurtarmakta güçlük çekerken nasıl yaşayabilirim, devam edebilirim.. 


neyin bedeli bu.. 


içimde büyüyüp duran adını koyamadığım bu şeye karşı duramıyorum ve çareyi sadece buralardan gitmekte görüyorum.. biliyorum gittiğim yerde de benim aklım, benim ruhum yanımda olacak ama farklı mekan, farklı insanlar.. kimi dinledim neden burada kaldım hala inanamıyorum.. en kötüsü de bunu bana söyleyen insanın buralardan çok çok uzakta olması.. yalanlar.. 


kandırmak, kandırılmak zordu.. en çok da kendimi.. savaşabileceğimi, yapabileceğimi sanmak da aptalca.. ne için savaşmak.. geçmiş güzel günlerin geri geleceğini düşünmek mi.. ya da kaybettiklerimi geri kazanabileceğim düşüncesi mi..


sahip olamadıklarım, yapamadıklarım için mi kendimi suçluyorum.. ya da herkes bir ortak paydada birleşirken inatla dışarıda kalan ben olduğum için mi.. kimin hayatı ne için nerede yaşıyorum.. yine mi uçurum kenarı.. ben hayatın merkezinde kendimi koyduğum halde kim beni benden etti.. neden böyle oldu..


hangi soğuk, sert koşullara hazırlanıyorum.. 


en çok da neden ?


var olmama sebep olan insanlar bile duymuyor ne söylediğimi.. canımı sanırım en çok acıtan şey bu.. hiçbir şeye sahip olmayabilirdim.. aşık olmayabilir, sevmeyebilir, doğru kişiyi bulamayabilirdim.. önemli değil.. ama.. ama hücrelerimde taşıdığım o minicik parçaları aldığım insanlar.. belki de çoktan uçurumdan yuvarlandım.. bütün kemiklerim kırıldı, içim kanıyor ve son sözlerimi söylüyorum.. sanki dipte kurtarılmayı bekleyemeyecek kadar bile ışık yokken sonu bekliyorum.. kimse göremeyecek kadar körken ben gözlerimi açık tutmaya çalıştım, elimi uzattığımı sandım ama bana uzanan yalansız o gerçek elleri göremedim.. soğuktu eller.. ısıtamadım.. ne arkadaşlarım dediğim kişilerin ne beni sevdiğini söyleyen adamın ne de kan bağı denilen şeyi paylaştığım insanların ellerini ısıtamadım.. bazıları vardı ki yapamadığımı yaptı ve sahip oldu.. nasıl olduğunu bilemedim..


çıkarlar üzerine kurulu, birbirini ezen bu dünyada yerimi bulamıyorum artık çünkü yoruldum.. gözlerimden akmayan yaşların, boğazımda düğümlü kalan o hissin hesabı.. 


içime kapandım, yine duvarlarımı ördüm.. yine hava alamayacak, ışık görmeyecek, kimseyi duymayacak ve içimde kalanlardan birini daha öldüreceğim.. işte böyle hissediyorum.. yalnızlığımı iliklerime kadar duyuyorum.. ne dokunan ne seven var.. 


ağlamayı kendime güçsüzlük olarak öğrettiğim günlerden hatıra bana akmayan yaşım.. şimdi bastırıyorum.. sus ağlama kimse görmesin.. güçlü duruşummuş ! böyle bir şey yok.. ne siz sordunuz ne ben söyledim, ben sordum cevap aldım ama karşılığı yoktu.. 


bacaklarım uyuşuyor.. acısına dayanamıyorum, vücudum kaç kurtul diye bağırıyor haykırıyor bu hayattan.. yapamam anla..


suskun kelimelerim çığlıklara dönüşmez.. yardım isteyecek kimse yoktur.. duyamazlar ki..

farkında..

farklı hayatlar yaşıyorum başka başka insanların yanında.. başlangıçlar ve bitişler görüyorum.. ağlamaktan kendinden geçen kişiler elde edemediklerinin acısını kırk kat yabancıdan medet umarak çıkarıyor ve dileniyorlardı adeta.. güç veren sözlere kulak asmadan, sadece kendi acısıyla yanıp tutuşan kendini mahveden bir rüyaya dalıyor ve sonra pişman oluyorlardı.. 


dayanamıyorum yapamıyorum.. 


bu kelimeler onlar için bir kurtarıcı görevini üstleniyordu ama çözüm sadece içimizdeydi.. boşluklarını doldurduğunu iddia ettikleri insanlar yüzündendi bütün bu gözyaşları.. karanlıklara boğduğumuz boşlukları aslında kendimiz yarattık ve sevgi, aşk, nefret duygusuna yenilerek hayatı böyle yaşamak zorunda olduğumuzu sandık.. ayakların yere basmadığı, toz pembe günlerin başındayız.. yalnız olanlar için zor geçen o günlere yakınız.. sandığımızdan da yakınız ve bir an önce bunun farkına varsak kimse söylemeden ya da yaşatmadan.. duygusallığa yenilerek gözyaşlarıyla sulanan kaderimize boyun eğmeden.. 


yüzlerine güldüğüm ama aslında onları öldürme isteğime karşı koyduğum adı her neyse hayattan soğutan ve böyle olmasını istemediğim ey sevgili insanlar, işim hep sizlerle.. nasıl karmaşaya düştüğünüzü görüyorum hayal dünyanızda, vücutlarınızın sizden kat kat daha küçük varlıklara yenildiğini biliyorum..


bense böyle iç karartıcı yazılarımda boğuluyorum, ağlıyorum.. arkadaşım sandığım, arkadaş kaldığım insanlar ne zaman bu kadar yabancı olup beni ağlatabilmişler.. ne de kolay yalan söylüyorlarmış ve bir kadın aklını küçümseyerek olayları ne kadar karıştırabileceğimizi unutmuşlar..


acı çeken bir hayvan tehlikelidir..


yaşayamadığımı bir başkası tadına bakıyorsa kanının akmasını sence zevkle izleyemez miyim ? bu kadar mı yanlış tanıdın beni ? bırakırken arkadan gelen kahkahalara yenilerek, bağırarak ağlayacak kadar zayıftım işte.. neden içimde hiç bilmediğim biri büyüdü ve sadece gözü hırsa bürünmüş.. insanlar düşünce önünde emin ol gülümsüyor, sonra da ardına bakmıyor.. hepsini ellerinle, ellerinizle, elimle yaptım.. kurtulamıyorum..


başkalarını dinlerken çoktan o yollardan geçtiğimi görüyorum.. kendi kutuma o kadar kapanmışım ki etrafımı unuttum dedin.. hayat işte böyle acımasızdı.. yaşlarımı boğazımda düğümleyebilecek, nefessiz bırakacak, atacağım çığlıkları içimde hapsetmek zorunda olduğumu hatırlatacak kadar.. aklımın zehirli dünyasında dolaşırken ayağım bu akşam sana takıldı.. eskiden sevdiğini söyleyen adama.. yalan söyleyen adama.. adam ? mutluluğunu elinden aldığım adam.. seninle ilgili zerre söz duymak istemiyorum.. içimde tarif edilmez duygular yaşıyorum.. 


canını acıtmadan rahat edeceğimi sanmıyorum.. keşke demeyi sevmem ama keşke her şeyi ama her şeyi unutsam.. 


farkındayım bunun normal şartlarda mümkün olmadığını..
farkındayım gidemeyeceğimi..
farkındayım ne kadar yazsam da böyle bitmeyeceğini..
farkındayım hoşça kal diyecek cesaretimin olmadığını dokuz ay büyüdükten ve büyüttükten sonra..