adı aşk olmasa bile...

o kişi hiçbir zaman ben olamadım..
itiraf ediyorum ben ona aşığım.. 
bahsettikleri "o" hiçbir zaman ben olamadım.. 

bir yerlerde yazıyordu benim de hoşuma gitti: kalbi kırdıktan sonra gelen özür.. ihtiyaç kalmaz.. 

yılbaşı gecesi yaklaşıyor.. sanki herkes eğlenecek bir arada olup beni unutacaklar da ben yalnız kalacağım.. bir başıma boynu bükük.. acınası..

her neyse ne.. o da sıradan bir gün işte.. birbirimize iyi dileklerimizi söylediğimiz günlerden biri.. hep bir başlangıç yaparız, sonunu sorsan nerede bittiğini bilemeyiz ya ne çelişkidir ama.. 

sığınacak bir liman mı arıyorum kendime ki avutuyorum.. oysa insanlar ilginç, tanıdıkça bildikçe daha da ilginç bir hal alıyor.. beklentiler, aileler, sevdiğin adam.. sonu olmayan daha bir çok hikaye.. işin kötü tarafı da bu oyunda günahkarı oynamak.. ben ne kadar içime kapandıysam da affedemedim kendimi.. hırslarıma yenik düştüğüm anları.. yanlış olduğunu bile bile oynadığım oyunları.. 

oysa bazen anlıyorum ki başa çıkabilmek için o günlerde sen sadece kurtarıcıydın.. hayatındaki yerim tehlikeli olmaya başladığında korkup kaçtığın da bir gerçek.. 

neyse.. televizyonlarda gördüğümüz şu kötü kadın rolleri vardır ya birini de ben gerçekte oynadım sanırım.. ama neyi fark ettim biliyor musunuz.. aslında herkes bunları yaşıyor, kendimize itiraf edemesek de çoğu zaman birine duyduğumuz hayranlık bile bunu yansıtıyor.. aynı şehirde yaşadığını bilmek insana yaşama sevinci veriyorsa her gece yanında uyuduğu kadının günahlarını bir bir alıyoruz demektir.. adı aşk olmasa bile.. peki ya yalnız başımıza uyuyan bizlere ne yapmalı? nasıl hissedildiğini tarif anlamsız ve de zor.. kalbi zorlamaktan başka bir işe yaramayan.. gözyaşlarına boğan.. ya da boğaza takılı kalan düğümlerden bir türlü aşamayan çığlıklar.. tarifi anlamsız duygular işte.. bir yandan nefret ede ede seversin diğer yandan geç kalmışlığına mı yoksa küçük kaldığına mı yanasın.. bunu en güzel ne zaman gördüm.. onları yanyana gördüğümde elimde sıktığım çatalın elimde ne işi olduğunu anladığım anda.. sadece kızgınlık pişmanlık ve nedense isyan.. oysa kader.. kader..

yaşanılan çoğu şeyin kanıtını sildim.. izi gitmez dediğim anıları ise sakladım ve nerede olduklarını dahi hatırlayamıyorum.. muhtemelen oradadır diyorum ama bilmiyorum.. 

sırlar..

uzaklaşıyoruz gitgide birbirimizden.. 
zaman geçtikçe.. 
araya mesafeler girdikçe.. 
yanından geçerken başımı öne eğdikçe..

merak ediyorsun biliyorum, ben de ediyorum çünkü.. neler yapıyorsun, ne derdin var, konuşmaya ihtiyacın var mı.. aldığın kararlardan pişman olmanı istediğim adım gibi belli.. iki gün üst üste yalnız başıma gezmelerim telefon konuşmalarım.. izliyorsun.. ben de seni seyrediyorum.. sigaranın dumanına karışan hüzün dolu bakışlarını uzakta da olsa görebiliyorum.. 

korkuyorsun sırlarımızın açığa çıkmasından.. ama kaç kişi var buna ortak olan.. sen.. risk almaktan hoşlanmayan, benim gözümde korkağın tekisin.. bazen diyorum ki keşke hiç tanımasaydım.. o zaman bilmezdim, tanımazdım ne tenini ne de benim yanımda mutlu olmanı.. hayal bile edemezdim sana ulaşmayı.. 

şimdi anlıyorum ki o zamanlarda beni kurtaracak, derdimden uzaklaştıracak biriydin.. 
hocası tarafından beğenilen, ileriye gitme cesaretini yüzsüzce gösteren bir adamın kahrından kurtaran biriydin..
sonra da özür dilesen dahi beni harcayan biriydin..

birilerini unutmam hayatımdan yaklaşık olarak iki yılımı alıyor.. ama ben artık eskisi gibi çok zamanı olan biri değilim.. zaman acımasızca aleyhimize işlerken yalnızlığın kollarına daha fazla sarılıyor olmam tek kelimeyle acı.. unutmak için uyumaya çalışmak zavallı olmaktan başka bir şey değil.. rüyalarımda da varsın.. görüyorum uzaktasın.. ya da yakınımda.. acı çekiyorum uyandığımda gerçekleri hatırlayınca.. çünkü sen de bir başkasına aitsin.. ve ben bunu anlamakta zorluk çekiyorum..

araya giren kadını oynadım bu oyunda.. zevk de aldım itiraf etmek gerekirse.. heyecanlı, tehlikeli ve en önemlisi de gizli.. sen de sevdin bu oyunu oynamayı ama sadece bir hafta.. beceremedin saklanmayı.. her zaman bilinen son gibi kaçtın.. beni de kırdın.. 

kırdın.. bu yüzden yanından geçerken bakmıyorum yüzüne.. ne sen benim gözlerimdeki kırıklığı gör üzül diye ne de ben senin gözlerinde pişmanlığı göreyim diye.. 

bir başkasına aitsin.. ve daha bilemiyorum sayamıyorum kaç çeşit duygu kaldı yaşamadığım.. 

bir başkasına aitsin.. 

paylaşılan yalnızlık..

yine bir sabah.. yine kapalı bir gökyüzü, güneşi göstermeyen, benim de içimi daraltan bir sabah.. saatin kaç olduğunu tahmin etmeye izin vermeyen bulutlar.. dağılmasına muhtemelen daha aylar var..

önceleri içimin sıkılmasının nedeni başka şeylerken, şimdi yalnızlığımın tam ortası.. insanlar tanıyorum isimlerini biliyorum, hangi staj grubunda, bazen de kimlerle sevgili olduklarını biliyorum.. ondan ötesi değil.. sanırım şikayetimin sebebi yüzeyellik.. kimseyi doğru düzgün tanıyamama.. sohbetin bir noktasından sonra tıkanıp kalması..

içimi en son birine açtım ve yine üzüldüm.. ağladım.. gözyaşlarımı tanrı saydı.. günahlar alındı, affedildik..

hayat gerçekten de her kareden insan barındırıyor.. dün arabanın lastiklerini değiştirmek için gittiğimiz tamirhanede hayat nasıl yaşanıyor ? tek derdi para olan insanlar mı yoksa çocukluğundan beri çalışmak zorunda kalan ama bir zaman sonra işini iyi yapan ve aşık olan insanlar mı, bilemiyorum ayırdına varamıyorum.. kışın soğuğu yaklaşıyor.. üç kuruş para için mi tüm bu çekilenler.. ya da bizim yaşadığımız hayat nasıl.. daha 23 yaşında çalışmaya bile başlamadan araba sahibi olan ben mi ? insanları gözlemlemek hoşuma gidiyor evet.. nasıl hayat yaşadıkları ya da çoğu zaman acaba mutlular mı her şeye rağmen.. 

bazen düşünüyorum da hayatına girmeden önce de çıktıktan sonra da değişen bir şey olmadı senin için.. çünkü yalnız değildin.. oysa ben herkesin arasında kendime yer edinmeye çalışan, her şeye yeni baştan başlayan, arkadaş çevresini oluşturmaya çalışan ama bu sırada gelinebilecek en son noktadan dönen biriyim.. eğleniyorduk gülüyorduk ama günah olduğunun da farkındaydık.. o anki düşüncelerim mutluyum bundan daha gerçek ne olabilir ki idi.. acısını da çekmek şimdiye ve bu sayfalara yazdıklarımdan ibaret olacak.. 

bırak yeterince saçmalayayım :) kimin umrunda ya da kime ne.. yeniden eve dönüşümün şerefine bu acıyı yaşamamak olamazdı zaten.. tam her şey yoluna girmişken bozulmaması an meselesi..

susturulmuş dudaklarım..

içimi nereden bilecekler konuşmadıkça..

her gün "günaydın, iyi akşamlar, kolay gelsin, nasılsın"dan öteye geçmeyen konuşmalarda ne kadar tanıyabilirsiniz ki beni.. ya da ben sizi ne kadar tanıyabilirim.. 

hep bir zaman problemimiz olduğundan bahsedip dururuz.. ee hadi ben işlerimi hallettim vakit ayırabilirim neredesiniz ? yine o çok önemli sorunlarınız yüzünden arka planda mı kaldım ? yazık bana..

birlikte vakit geçirmekten hoşlandığım insanlardan uzak durmak zorunda bırakıldım.. buna neyin sebep olduğunu ya da ortada bir yanlışın varlığından dolayı gibi mantıklı açıklamalar bulup kendimize susturmayı seçtik dudaklarımızı.. 

neler yaptığımızı tanıdığımız kimse bilmeyecek ama içimde tutmaktan da yoruldum.. aslına bakarsan yazarak aklımdaki yükü hafifletiyorum.. itiraf etmeliyim ki geldiğim ilk zamanlardan beri seni takip ediyorum.. sen bakıp da görmüyor musun bilemiyorum, bunları sorduğumda aldığım cevapların beni tatmin ettiğini söylemem.. hakkında bir çok araştırma yapıp en sonunda ulaşıp konuşmaya başladığımızda inanamıyordum.. sürpriz yumurta gibi hayat.. içinden ne çıkacağını hiç bilemezsin.. güzel de vakit geçirdik tam dört gün üst üste.. güzel de içtik, biranın tadına vardık.. gülüp eğlenmek eylemini ben en son senin evinden çıktıktan sonra bıraktım.. mantıklı düşüncelerin seni doğru olanı yapmaya zorladı ama ben hala kime göre neyin doğru olduğunu, nasıl doğru olabileceğini, doğrunun ne olduğunu sorgulayıp duruyorum.. belki senin hayatında bir şey değişmedi aynen devam ediyor.. ama benim için hayat sekteye uğradı, duraksadı, durma noktasına geldi.. ben sevdiğim bir arkadaşımı kaybettim sonuçta hem de yaşarken.. imkansızken.. 

aklımın köşelerinde dönüp duran şekil değiştiren düşüncelerimden bir kaç tanesi: nasıl bu kadar kolay vazgeçilebilir oldum ? en çok da bu beni yoruyor sanırım.. tanınamamak.. yanlış anlaşılmak.. 

heyecan yaşayalım derken hayatı alt üst etmek.. neyse ki gidişe dur dedin..

hayattan beklentisi kalmayan birinin yapabileceği şeylerdi yaptıklarım.. hepsinin hala arkasındayım çünkü her şey olması gerektiği gibiydi.. yanlış zaman, yanlış yer, yanlış kişi.. belli ki geç kalmıştım.. en kötüsü de senin bunları dinleyebileceğini, merak edebileceğini kendi ağzınla söylemene rağmen benim bunları sana anlatamamış olmam.. 

ne yapmam gerektiği, ne hissetmem gerektiği konusunda bir fikrim yok ve bunları sorabileceğim kimse de yok.. aynı durumdan daha beter olan diğer arkadaşım ise hayatını rahatça ve mutlu bir şekilde sürdürebilirken benim sadece bir hafta bile sürmeyen maceramın sonu geldi.. ve yine herkesin alışkın olduğu gözyaşlarıyla.. her yerde izlediğiniz o salya sümük, duygudan eser olmayan ağlamalardan farklı olarak çığlık atmamak için ağzına yastık basan, nerede olduğunun bilincinde olmayacak kadar ağlayan, boğaza takılan düğümlerden nefes bile alamayacak duruma gelen o gözyaşlarından bunlar.. gerçek olanlardan.. sabahın bahtına kalan şişmiş gözler ve gözlerde yenilmişlik ifadesi.. tam da buydu zaten istediğimiz..

bir de günahların bedelini vücutla ödemek var.. içim dışıma çıktı evet, yalvardım dursun diye.. o gülen kızın ardından oynadığımız oyunları saklayarak yanından neredeyse her gün geçmek öyle zor ki.. oysa sen de herkes gibi, evet herkes gibi çekip gideceksin buralardan.. 

daha kaç çeşit duygu yaşamam gerektiğini bilemiyorum..

her zaman dediğim gibi, böyle olması gerekiyormuş böyle olmuş.. yalnız bir sorun var ki o da benim yalnızlığım hala..