geceden kalan..

duygular karışık.. bir o kadar depresif.. neresinden tutsam elimde kalıyor gibi.. konuşmak istiyorum, çoğu zaman paylaşmak.. karşılık bekliyorum nasıl ki zor zamanlarında yanında olmuşsam onların da benim yanımda olmalarını istiyorum.. zor değil ama imkansız gibi hayal kırıklığından sonra.. belli bir süre sonra zaten toparlanıyorum, anlamı kalmıyor.. 

insan olmanın gerektirdiklerini nedense çok büyük şeylermiş gibi gösterip buna maruz kaldığımızda yaşadığımız o şaşkınlık hissi.. iyilik yapıyorsun, çoğu zaman da kendince iyilik oluyor, iyilik bulmayı bırak  iyiliği atacağım deniz bile öylesine kirli ki kalakalıyorum.. ne kadar çok iyilik dedim.. hepimiz unuttuk iyiliğin ne demek olduğunu, nasıl yapıldığını.. 

çözümlemeye çalışıyorum yine kendimi.. bilmiyorum planlanmış şeyler değil aklımdan geçenler.. sadece bir iki dakika önce düşüyor bedenime ve rahatlama hissediyorum.. kendimle başbaşa.. karşımda oflaya puflaya oturup, aklından ne geçtiğini az çok tahmin ettiğim ama iletişimin de ihtiyacım olduğunu bildiğimden kırılıp ufalanarak anlatıyorum derdimi.. maskeler var yüzümüzde.. gülüyoruz, öyle görünüyoruz ama ağlamak bile insancıl bir eylemken güçsüzlüğümüzü görmesinler diye gözyaşlarını tutuyoruz.. bakıyorum görüyorum.. kendimiz olmayanı gün yüzüne çıkarıyoruz.. hep içimizdeki bu çatışmanın bir yansıması bu.. çoğumuz farkında bile değiliz bunu yaptığımızdan.. farkına vardırmaya çalıştığımız anda ters tepmesi işten bile değil.. yazık.. 

bakıyorum olduğum zamana.. gittikçe zorlaşan hayata.. iç çatışmalarının yansımasına maruz kaldığımız bu günlere.. güç sahibi olmanın sınırlarını zorladığı, bazen deliliğe vuran, ne yazık ki insan hayatına mal olan savaşlarını izliyoruz.. nasıl olsa bunlar herkesin çok iyi bildiği ama söylemeye korktuğu gerçekler.. korkmadan söyleyenleri de öldürdüğümüz bir dünya.. geçenlerde anneme, dünya ne kadar da pis bir yermiş madem böyle olduğunu biliyordun beni neden dünyaya getirdin bu sorumluluğu omuzlarıma neden yükledin, diye sordum.. 

paylaşmayı öğrenemedik.. hep bana hep bana.. içleri nasıl acaba... evet cepleri dolu ama içleri nasıl.. gerçekten merak ediyorum.. bu duruma yol açacak kadar çılgına çeviren ne.. benim o kadar çok param olsa ben de mi öyle olurum diye açıkçası korkuyorum.. dünya zevklerine kapılıp ya o korktuğum duyarsızlığı, umarsızlığı yaşarsam.. yaşadığımı hissedecek kadar param olsa ve istediğim şeyleri yapabilsem.. bir çocuğun gülümsemesine neden olabilsem.. çocukları çok sevdiğimden değil büyüklerin bu anlamsız savaşlarla dolu dünyasından giderek nefret ettiğim için.. evet açıkça nefret ediyorum.. anlıyorum şimdi hep çocuk kalsaydım dedikleri anı.. çocukken saçma gelirdi çünkü istediğim hiçbir şeyi bazen param olmadığı için bazen de izin vermedikleri için yapamadığımdan.. yaş aldık.. büyüdük sandık.. büyümek daha fazla sorumluluk demekti.. sorumluluktan kaçmıyorum aslında hoşuma bile gidiyor.. aldığım işleri sonuna kadar götürmeyi ve somut veya soyut bir şeyler ortaya çıkarmayı seviyorum.. 

ama çoğu zaman büyümek mutsuzluktu.. dünyanın bu kadar ağır yükler taşıyacak kadar geniş olması ve insanların bunu kendi hırsları yüzünden mahvedişini elimden hiçbir şey gelmeyerek seyrettiğim anları.. mutsuzluktu işte.. 

yolculuk..

duyguları kelimelere dökmeyeli çok zaman oldu.. aslında hep bir serzenişle devam etti yine içimdeki yangınlarda.. birilerine bir şeyler anlatmaya çalıştıkça nasıl da dibe battığımı izledim.. durdum.. hem de en yakınımda.. bana kendi canından kattığı en yakınımdan.. ama geçiyor..bilemiyorum.. belki de derin izler bırakıp akıyor yaramdan sessizce kan damlalarım.. sıcak ya belki o yüzden fark etmiyorum.. hoşuma gidiyor canımı acıtmak.. bazı şeylerin elimde olmaması ne garip ve aşağılıkça.. değiştiremeyeceğim şeyler için çılgına dönüp duruyorum..

hayatın izinden gidiyoruz.. bir nevi sürükleniyor ve kendimizi hayatın akışına bıraktık diye avutuyoruz kim bilir.. bırak benim de aksın kelimelerim masumca ve bazen de içimdeki önlenemez şiddetle.. devrik cümlelerimle akıl karıştıracak ve sorgulayan bedenlerde soru işaretleri bırakacak kadar şiddetle..

bu coğrafyanın kaderiyle başbaşa kalıp dış dünyada neler olup bittiğiyle çok ilgilenir olmuşum.. öyle ki içimdeki savaşa dönüp baktığımda yerle bir olmuş hatta terk edilmiş meydanlarımda küllerimi topluyorum.. gün karanlık.. yeniden bir şehir inşa edebilmeyi umuyorum.. umutsuzca.. çünkü yine hayatın bana ne getireceğini bilemeyecek kadar saf ve kör olmanın gururuyla yaşıyorum.. kendi dünyamda tam dengeyi kurmuşken dışarıdan tepe taklak olan hayatıma bakıyorum.. en ufak bir terslikte nasıl dengelerin değiştiğini ve yeniden toparlamak için harcadığım çabaya ve sonuçlara bakıyorum.. bir yerlere gelebilmeyi elbette başardım ama daha çok yolum varken yapabileceklerime engel olacak şeyleri merak ediyorum.. her zaman içimde bir savaşçı olduğunu düşündüğüm zamanlardaki gibi o anlarda neler yapabileceğimi görmek, duymak istiyorum.. ve herkese, benim yapabileceğime inanmayanlar da dahil olmak üzere herkese neler olacağını kimin bu hayatta sağ kaldığını ve aslında onların yapamadıklarını ben yaptım diyebilmeyi çok istiyorum.. istemek yetmiyor.. ama istemek de bu eylemin bir parçası hatta başlangıcı yani bir çoğu.. ne zaman ki isteklerim bitiyor o zaman hayat da ben de bitiyorum.. 

içimdeki yolculuğa çıkmayı çok ama çok özlediğimi fark ettim.. zaman mı alıkoymuştu beni bundan yoksa materyalist dünyanın hırsları mı ayırt edemiyorum.. yaşama amacımın ne olduğunu sorguladığım dönemler aklıma geliyor.. hep soruyordum ben burada ne yapıyorum diye.. hepsi bütün bunları anlamak için.. ve hala da aynı soruları soruyor, yaşıyor ve anlıyorum.. bir süreç.. içimdeki.. dönüp kendime baktığımda içi boş olmadığımı önce kendime kanıtlamak için bu sancıların içinde çoğu yaşadığımız ve anladığımız.. başkalarının ne düşündüğü ve daha da önemlisi ne hissettiği çoğu zaman umurumda olmuyor.. benim için gerçek olan benim ne düşündüğüm ve hissettiğim.. acımasız dünyanın içinde başkalarına kendinden ne kadar çok değer verirsen o kadar kırıldığın, üzüldüğün.. bakmayın bazen böyle dediğime.. benim yüzümden üzülen insanlara onlardan daha çok üzüldüğüm daha doğru.. yıllar öncesinin esintisi hala esiyorsa neden her şeyi yakıp yıkıyorum bilemiyorum.. büyük ihtimalle affedemediklerim ve önüne geçemediklerim yüzünden.. bazılarına yapacak hiçbir şey yokken neden ben bunu hak ettim sorusu cevapsız kalmaya her zaman mahkum.. neden beni aldattın, aldatılmak için ben sana ne yaptım.. 

sancılar.. bir noktanın cümleyi bitirmesi, üç noktanın cümlenin devam edecek olmasıyla hayatım iki noktanın arasında.. ne bitiyor ne de devam ediyor.. duruyor mu, hayır.. suyun üzerinde sürüklenen yapraklar misali yol ayrımına geldiğimizde yaptığımız seçimler bizi bu noktaya getiriyor.. akıntıya kürek çekmek imkansız.. geriye asla dönemediğimiz düşünürsek.. 

ve şimdi yine o dünyanın içine dönüp kaldığım yerden devam etmeliyim.. içimde sakladığım, zorlandığım çoğu şeye rağmen.. burası benim inim.. karanlık belki ama aydınlandığım bir gerçek..