engel olunamayan..

güzel geçen günün ardından geceye damgasını vuran bir mesaj.. bütün her şeyi alıp götürdü ya hissetmedim ne olduğunu.. yüzüme düştü bir gölge.. bıraksak da bitse.. cesaretim olsa da söyleyebilsem, söz verdiklerimi tutabilsem, anlamsız çekişmelerden kurtulabilsem.. ve tüm bunlar nereye kadarsa gidebilecek gücümün olduğunu bilsem..


hayatımdan çıkarken sen farkında olmadan beklediğim günler.. geride kaldı.. sil bana dair ne varsa.. burası benim yerim, burası benim evim.. tek bir kalp var sığınılacak, yaraları iyileştirecek.. gülüyor olabilirim, enerjimden taşıyorum belki ama hepsi geçmişi unutmak için ve senin unuttuğun ise istendiğinde unutulabildiğin tarafımdan.. kimse bilmiyor hep tek taraflı anlatılıyor, kabul etmiştim ya hatalarımı bundan sonra inan hiçbir şey yapmaya hevesim kalmadı.. gördüm yine o duygusallığın ardındaki acımasızlığını..


gözlerim yine kırgınlığımı anlatan kelimeleri haykırırken göremeyecek kadar kör olan etrafımda her kim varsa, düşerken yargılamayı bırakın artık.. 


yapmamam gereken şeyleri yaptığımda aldığım zevk ise sonumu getiriyor.. nasıl dayanabildiğini anlayamıyorum.. acımasızdın işte.. engel olamadan yine yaptım yapacağımı.. şimdiyse uykuya dalıp unutacağım senin yaptığın gibi.. canımı acıtma desem durur musun.. 

merak ediyorum gelip kurtaracak biri var mı, geçmişte ne varsa alıp götürecek biri ya da ben her şeyi bitirdiğimde uçurumdan atladığımda durduracak bir dal gibi hayata tutunduracak.. beklemeden yoluma devam ediyorum ya belki de göremiyorum.. kalbim kirlendi.. insanlardan kendini uzaklaştırmaya çalışan, sivri diliyle ve bulunduğu konumla onları ezen biri var.. aklımdan geçen onlarca zehirli düşünceye esir oluyorum.. nedense durdurmuyorum çünkü tanımadığım birileri bile olsa haksız yere belki ama onlardan bile intikam alıyorum ve bu zevkle tanışan aklıma engel olamıyorum, onlar da sana aynısını yapıp ağlattılar diyorlar, bağırıyorlar.. köşeye sıkışan aklımla ruhum ise kaçış ve kurtulma yolu olan kalbime sığınıyor.. kalbimin her bir odasının kilitlenmiş kapılarının ardında gömdüğüm mezarlarım, yaktığım şehirlerim, kuruttuğum denizlerim ve kırdığım hayallerim vardı.. tek tek korkularımla ve gerçeklerimle yüzleşirken ya da olgunlaşırken, unuturken yaşamın yoğunluğundan zaten siliniyor zaten yok oluyor.. hatırlamıyorum ama bu hale nasıl geldiğimi.. hangi kırılma noktası ne zaman oldu bulsam bile eğer geri dönüşü yoksa hasatın anlamı da yok.. bundan korkarak yaşamak bile öldürmeye yeter..


neyi kime neden kanıtlamaya çalışarak tek başıma savaşmaya devam ettim, yenildiğimi kabul etmeliyim.. imzaladığım anlaşmaların ağır maddelerini uygularlarken savaşırken ölseydim daha iyiydi diyorum.. kimse olmadan nasıl dayanabildiğime gelince unutarak kurtuluyorum.. bir an geliyor ki engel olamadığım geçmişten seslerin şimdi bensiz ne yaptığını merak ediyor, ama susmuyor sesler sonra soruyorum cevap geliyor ne yazık ki..soruyorlar neden böyle oldu ya da neden sordun bilmiyor musun nedenini sen istedin böyle olmasını  ve hatalarının bedelini ödüyorsun, peki sizin canınız yanmıyor mu diye sorduğumda cevap aynı: hiçbir zaman bilemeyeceğim, çünkü benim olmayacaklar.. benim olanlarınkini biliyor muyum peki ?