bazen diyorum ki toplumda ne kadar ayıp, günah, saçma, lanet ve ters düşecek ne varsa hepsini yap.. ama içimden bir ses değil ailem beni engelliyor.. yoksa şimdi özgür müyüm sanıyorlar, hayır.. ne içeride ne dışarıda.. yaptığım işler sadece yapılması gerektiği gibi, bir emir.. benden üstün bir emri.. yoksa alttakinin değil..
yara sandığım şeylerin aslında yara değil de birer boşluk olduğunu keşfetmek, belki de yanlışın tam ortası.. hayal dünyasıyla gündüz düşleri arasındaki dengeyi bozan ayaklarım yere bassın diye, belki de tam bu dünyada yaşadığımı hatırlatsın diye oyunu bozan çoğunlukla kötü şeyler.. ayrılıklar, aldatmalar, tartışmalar.. ve sonra hep yanında olduğunu bildiğin insanlardan.. unuttum.. ya da boşver gitsin..
aklımın içinde özgür olabilmeyi istiyorum.. beni rahat bıraksınlar düşüncelerimle.. çocukken ya da biraz daha büyüdüğümde hissettirilen değersizliğin ve saygısızlığın üzerine eklenilen şimdiki bu kaçış macerasının arkasında aslında kan bağı olan birbirinden alakasız insan topluluğunun olması ne tuhaf, bile diyemiyorum.. ne onları ne de başkaları..
içime sığmayan çok şey, çok acı, çok mutluluk var ve doyasıya yaşayamamamın nedeni toplum aptal kuralları.. içimde şiddet mi var, nefret ettiğime neden vuramıyorum.. içimde arzu mu var, neden bir başkasıyla beraber insanla yatmıyorum.. içimde boşluk mu var, neden kendimi bir yerden atmıyorum.. normal çalışan beyinlerinizde böyle düşüncelere yer olmadığı için size yasak ama bir yandan cazip gelen fikirlerle beni kıskandığınız gerçeğini kabullenmek zor geliyor..
içimde sıkışıp kalmanın ve dışarıda normal, mutlu ve başarılı olarak davranmanın içerideki yüzünde yaşanan dram.. her zaman kendiyle kavga eder, zaman zaman diğer benler ortaya çıkar, kavga ederiz birbirimize vururuz.. sonra onlarla oturup oyunlar oynarız.. hayata dair oyunlar..
bazen düşündüklerimi başkalarına anlatmak ne kadar tehlikeli geliyor bana.. kemikleşmiş, anlamsız düşünceleri, inançları kırmak öyle zor ki korktuğum dışlanmak değil.. aksine kendime küsmekten korkuyorum..
şizofrenik sancılar içerisinde, toplumun da bir zamanlar paylaştığı ve sorgulamadan kabul ettiği şeylerin damgasıyla yaşayabilmek.. ama zaten söylenmemiş mi sorgulama, varlığını direkt kabul et.. ya gerçekten kontrol altına alabilmek için akıllıca davrandılar ya da bunlar tamamen gerçekle gerçek olmayanı ayırt edemeyen bir beyinden yola çıkarak yayıldı.. bilemiyorum.. ama dedim ya kemikleşmiş olanı kırabilmek de çare değil.. parçalarını yaksak bile yok olamayacak türden.. ya küllerinden yeniden doğar ya da rüzgarla savrulup başka yerlere kök salar..
aklımız ne kadar büyülü şey varsa inanmaya, gerçekleşemeyecek şeylerin gerçek olduğu anlatılan masalları kendi çıkarları doğrultusunda diğerlerini kullanmaya itecek kadar tehlikeli ve kurnaz olsa da bir yerlerde sürekli gün yüzüne çıkmayı bekleyen o merak ve sorgulama hissi duruyor.. ama öğretilen sorgulamamak, aynen kabul etmek..
yazdıklarımı üzerinden geçip düzeltmiyorum, çünkü kontrol edince acaba bunları başkaları okursa ne olur beni asarlar mı keserler mi diye bir ucundan geçen aklımı devre dışı bırakıyorum.. aslında görünenle var olanın başka olduğunu şaşkınlıkla karşılayacakları bir malzeme, belki alay konusu ya da acıma duygularına bırakıyorum.. ama ben böyle rahatlıyorum ve diğerlerinin ne düşündüğü umurumda bile değil..
olmak istediğim yer ya da zamanla ilgili sorunlar yaşasak da mutlu olabilmek için harcadığımız çaba yerine rahat olabilmeyi, ruhu ve aklı bir arada dinleyip ona göre bedeni yönlendirebilseydik eğer mutlu olabilirdik.. ama kurallar dahilinde istediğimiz gibi yaşayamadık.. başkalarının mutluluğuna gölge düşürmeyelim diye kafamızın şiştiği eskiden beri var olan ve kırmaya çalışanı asi olarak değerlendiren şikayet etme değil de rahatsızlığı dile getirme özelliğimizin baskılandığı bir hayatta mutlu olabileceğimizi sanmıyorum.. evet bu dünya gerçekten de insanı deli ediyor..
başkalarının nerede kiminle ne zaman ne yaptığını ne yediğini bilmek kadar rahatsızlık veren başka bir şey yok ve sanki diğerlerine nispet olsun diye fark etmeden içindeki dürtüyle ona doğal gelen şekilde yaptıklarını ne kadar irrite ettiğini bilmeden içimdeki öldürme isteğini biraz daha artırdığını söylesem de zaten yapamaz mı diyorlar.. eğer cezalar olmasaydı ve ben başka hayatların içine dahil olmasaydım yapardım.. yine cezalar olsa da yapardım.. ama insan bir gruba dahil olmalı, sosyal bir varlık ve tek başına yaşayamaz, yapamaz.. mıydı ?
hiçbir zaman sosyal insanları anlayamadım.. her zaman kaçacağım bir yer olsun isterim insanlardan.. düşüncelerinin basitliğinden ya da kompleksliğinden değil, varlıklarından ölü bile olsalar rahatsız olduğumdan.. ama işim gereği bir yerde anlaşmak zorunda olduğum fakat istediklerim doğrultusunda da yönlendirebildiğim insanlardan oluşan çalışkan, işini en iyi şekilde yapan, yapamasa dahi yapamıyorum deyip bırakan değil üzerine giden, başarabilen ve motivasyonunu kaybetmeyen insanlar olsun istedim.. tıpkı benim gibi.. bunları söylemekten çekinmiyorum çünkü sizin o kendinizi öven lanet tarafınızı alın bir yerinize sokun diye diyorum.. küfrederek değil inceden laf sokarak biliçaltınızda yarattığım depremin izlerini görebilmek ve açığınızı yakalayabilmek, sonra da hayat ve insanlar karşısında debelenip durduğunuzu ama yine olmadı, tekrar dene halinizi gizliden kimse bilmeden bilebilmek.. en büyük zevkim..
insanların çok açığı var, elbet benim de yanlışlarım.. bunları başkalarına anlatmadan onların görebildiğini sandığım, gözlerime bakınca sadece çekingen ve korkak bakışların değil de aslında kırılgan ve tehlikeli düşüncelere sahip olduğumu görebilmelerini isterdim.. böyle birini hala tanımıyorum ya da tanımalarına dahi izin vermeden ya tanışmıyorum ya da hayatımdan atıyorum.. ve evet bu kadar kolay insanları hayatımdan çıkarabilmek.. ben yapabiliyorsam onların yapıp yapmaması beni ilgilendirmez.. içime bıraktıkları her duyguyu bir rüya halinde tekrar tekrar aklıma ve ruhuma yaşatmayı, bir yandan o olayları değiştirip veya olmayanları hayal ederek geçirdiğim herkesten uzak gündüzleri ve geceleri kendime saklıyorum.. kendime bile hala söylemediklerimi bir bir açığa çıkararak kendimi yeniden çözümlemeyi, sizin o aptal konuşmalarınıza, buluşmalarınıza, yaptıklarınıza evet tercih ediyorum.. yalnız kalsam dahi objektif bakabilmeyi sizden daha iyi becerebildiğimi düşündüğüm için problem yaratmıyor..
daha okula bile gitmezken nereden gördüğümü hatırlamadığım bir fikir gelmişti aklıma.. gece vakti yatağıma yatmıştım fakat uyuyamamıştım.. çok iyi kesmeyen makası kalemlikten aldıktan sonra saçlarımı kesmeye başlamıştım.. kestim kestim kestim.. nasıl uyuduğumu bilmiyorum ama muhtemelen o gecenin sabahında kendimi babamla erkek kuaföründe (!) bulmuştum.. işte bizim kız da saçını kesmiş, düzeltin.. benim kimliğim neydi ki erkeklerin gittiği bir yerde geriye kalan saçlarımı bırakmak zorunda kalmışım.. küçüktüm fark edemedim.. sonraları o saç modeliyle ilkokul yılları geçti.. öyle zayıf, korkak ve içime kapanıktım ki kim ne derse büyük bir korkuyla ne derim diye düşünmeyi bırak kaçıyordum.. kaçıyordum.. sonra ergenlik.. öf sıkıldım !
şimdi bile güzel olmadığımı söyleyen en yakın sandıklarıma cevap vermektense susmak onları kaile almadığım anlamına geldiği için aslında en güzel cevap.. ne kadar izin veriyorum ki ne istiyorsunuz benden.. saçmaladığınız gün gibi ortadayken kendinize yakıştıramadıklarınızı üzerimde denemeye kalkarken bıraktığınız izleri de unuttuğumu sanmayın.. her geçen gün ne oluyor.. uzaklaşıyorum.. aslında kendime yaklaşıyorum ve kendimi aldatmayacağımı, yalan söylemeyeceğimi, kendime sarılıp ağlayabileceğimi ve başarabileceğimi bildiğim için yalnızlık sorun değil.. olmak istediklerim olmadıktan sonra sonrası önemli değil..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder