yapmam gereken tonlarca iş varken içimden gelen her neyse buna engel oluyor.. hep kendi içimi araştırıp yazıp rahatlamamı söylüyor.. dar sınırlarla çevrelenmiş bu dünyadan biraz olsun sıyrıl ve bana da hayatında yer ver diyor.. dünyevi işlerin peşinden gitmekten bir an olsun kurtul diyor..
bazen düşünüyorum da kendi hırslarım yüzünden bir kaç insanı harcadım sanırım.. çalışmama engel oluyor, dertleri beni sıkıyor, durmadan konuşup canımdan bezdirmesi beni yoruyor diye hayatımdan def ettiğim biri var.. ve ben sanırım hep böyleydim, girdiğim ortamlarda mutlaka birinden nefret ederdim ve hala da ediyorum.. birilerine bağlı kalmak bana göre değil, kafama eseni yapmalıyım.. diğer türlü kendimi özgür hissetmiyorum.. kuralların çerçevesinde kendi özgürlüğüm.. müdahale edilemez bir alan olarak kendim.. ve insanlardan ne kadar uzak olursa o kadar huzur bulacak bir ruh.. ve kimse de bilmiyor bunları.. en çok içimi acıtan şey de bu.. günün birinde belki bunları toparlayıp o insanlara gönderirim.. ama o zamana kadar muhtemelen ve yüksek ihtimalle unutulurlar.. ben de unutulur giderim..
beni çok sevdiğini söyleyen, beni hiç bırakmayacağına inandıran biri daha var.. ve bilinen sonlar.. yanlış kelimelerin ardından gelen yalnızlıkla acı çektiğim, dünyanın dar olduğu o günler.. geride kaldı çünkü ben o anılardan hızla, kilometrelerce uzaklaştım.. ve şimdi onunla hala konuşuyorum.. bu günlerde canını sıkan bir durum var ve bana anlatmaması dolayısıyla ona yardımcı olamıyorum.. onu böyle görmek beni rahatsız ediyor açıkçası.. neler dönüyor hayatında bilemiyorum ama eskisinden daha da mutsuz edecek davranışlar içerisine girmeye başlamış bile.. yalnız kalmak, konuşmamak, dışarı çıksa bile dikkatsizliği yüzünden her şeyin onun başına geliyor teorisi.. başka bir ihtimal daha var ki benden sıkılıp bunları çıkış yolu olarak kullanması.. eğer böyle bir şey varsa söylesin de beni de kurtarsın..
kurtarılmayı gerçekten bekliyor muyum.. hayatın zorluğunu paylaşacak insanla, hayat daha da zorlaşırsa korkusu kimde yok ki ? hayatın monotonluğundan, griliğinden ne kurtarabilir ki.. daha önce bu şekildeki bakış açımı değiştiren sadece bir kaç gün yaşadım, gerisi ve hatta hepsine yakını böyleydi işte.. bunları kendi içimde yaşayıp bir başkasına anlattıysam da onlar hep sonra gittiler ve ben yine kendi başıma kaldım.. fark ediyorum da eğer yazıyorsam insanlarla olan iletişimim daha az, bu durumdan memnunum aslında.. ne kadar az şey bilirsem ve görürsem insanlar hakkında o kadar iyi, o kadar huzurlu.. ama bir yandan da bunun beni yalnızlaştırdığını, suskunlaştırdığını biliyorum.. hep bir kapalı kutu gibi içinde ne olduğunu insanların merak ettiği ama aslında içinde çok da merak edilecek bir şey olmadığı aşikar içimde.. hep bilindik hikayeler.. biri gelmiştir, yüreği yerle bir etmiştir, sonra da gitmiştir.. ya da aynısını kendimizin yaptığı o hafiflediğimiz an.. bir başkası acı çekerken biz yüklerimizden kurtuluyorduk meğerse.. oyunların bizi getirdiği nokta içinden çıkılmaz, yılların alışkanlığını değiştirecek kadar ateşliyse ve tutkuluysa bitmesi gerekirdi.. aklım takılıyor ve hep görmek istiyor.. gözler arıyor.. belki kısacık bir an olsa bile yaşadığıma dair bir işaret alabilmek için.. nefes aldığımı hissetmek için.. ve bazen neden orada bulunduğumu bilmek için.. ve eğer bu duygular içindeysem içimde bir başkasına yer açamayacağımdan korktuğum için belki de susmak.. susmak gerekirdi.. ama nedense kimsenin beni ben olduğum için değil, emin olduğum bir başka çıkar uğruna beni harcayacak olduklarını bildiğim için onların yanında olmalıydım.. böyle bir dünya olmasındansa belki içime kapanmak doğrudur.. yalnızlaşmak.. suskunlaşmak..
içimdeki yanlışlardan daha kaç tane var.. daha önceden yapmam dediğim ama sonra yaptığım yanlışlardan kaç tane var.. yoksa ben kendimi yanlış mı tanıyorum ? ya o insanların gördüğü şekildeysem ? yanlışsam ? ve aslında orada olmamam gerekiyorsa ben nereye gideceğim ? aklımdan yine sahneler geçiyor.. beni kaçırıyorlar, bana tokat atarken.. benden istedikleri bilgiyi vermem için beni öldüresiye döverken.. yüzüm dağılırken.. ve bunları hepsi kaydedilirken şimdi gördüğüm her kim varsa bunları izlerken soruyorlar bana.. seni buradan kurtarabileceğini düşündüğün biri varsa ona ulaşalım seni alsınlar.. seninle artık işimiz kalmadı.. bir isim söyle.. aklımdaki ismi söylediğim anda onun hayatını değiştirebileceğimden muhtemelen susarım.. belki de o içinden ben seni alırım, hadi durma söyle diye kıvranırken benim verdiğim cevapla yerle bir olur.. hiç kimse.. hiç kimse yok..
aklımın ve kalbimin deresinden suyun bana getirip bıraktığı alüvyonlar içinde bulurlar beni.. bazen verimli.. bazen de zamanını bekleyen.. üzerimdekilere hayat vermeye doğru zamanda, doğru yerde.. ama belki de gözlerime bakarak kendini cennette sanan birini tanıyana kadar bunlar içimde yaşamaya devam edecekler..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder