ve insanlar..

bir kaç kişi ardında yaşanan garip hikayeler.. hepsinin buluşma noktası bana anlatılıyor olması.. sırlarımızın olduğu ve kimseye söylenmeyeceği önceden imzalanmış bir sanal belge gibi.. 

bu kadar yükle bazen nefes alabilmek bile bir mucize.. neler dönüyor ya da ben neler unutuyorum.. gördüklerimi yok hayır olamaz diye değerlendirip kendimi daha kaç kez kandıracağım bilmiyorum..

gerçek şu.. hala gördüğümde heyecanlandığım ama bir başkasına ait olan biri yine..

daha kaç kez yaralanmak ağlamak gerekiyor bundan kurtulmak için.. tek çaresi zaman olan bu şeylerin üzerinden de zaman geçmek bilmiyor.. bilemiyor.. 

her geçen gün insanların bana karşı olan sevgisini ve nefretini görüyorum, duyuyorum, hissediyorum.. 

büyük sözler söylemek için erkenmiş daha.. hala alışamamış sevmemişim burayı.. onlar beni kabullenmekte zorlanırken ben zorla ihlal etmişim haklarını.. bugün içimden geçirdim evet burada yapabilirim dedim.. ama günün sonu bana tokat attı resmen.. 

daha neler var bakalım içime.. iş yeri flörtü denilen olayın yakın izleyicilerinden biriyim.. kime dokunduysam biliyordum kavuşamadıkları bir aşk olduğunu.. bakışlarından, dalıp gitmelerinden belliydi.. doğru bir yaklaşımla yalnız kalınca nasıl da çözüldüler.. kim olduklarını bilince daha da tuhaf hissediyorum.. eskiden olsa güzel bir histi.. şimdiyse insanların tonlarca sırrı ve benim aklım bana oyun oynamaktan geri durmuyor.. hangisi gerçek hangisi rüya karıştırıyorum.. dinlenmek istiyorum.. oysa yarın baloya katılacağım.. her şey planlanmış, saatler ayarlanmış.. ben olmasam bile devam edebiliyor olmaları bazen sorun yaratmıyor, eksiklik hissettirmiyor.. 

şimdi o insanlardan biri gibi olmak istediğimden emin değilim.. kesinlikle dinlenmek istiyorum.. aklımı özgür bırakmak.. yükleriniz ağır bana.. konuşmasam anlarsınız bir terslik olduğunu.. söyleyemem ya da soramazsınız.. 

ama ben de onlardan biri gibiyim.. hayatımdan gitmesini istemediğim birini neredeyse her gün görüyorum.. benim yanımda değil.. onun yanında.. belki diğerlerinin yanında kimse yok, onlarla konuşabiliyorlar.. benimse bakmaya dahi bazen gözüm kesmiyor.. önceleri belli kızgınmışım.. şimdi ise kızgınlığım yok.. geriye kalan gözlerimdeki kırgınlık.. belki geri dönersin diye.. belki bana ihtiyacın olur diye.. ama artık yok.. sanki artık yok.. tanıyan kimsenin bunları hissettiğimden habersiz bir şekilde yanımdan geçip gidiyor olması ne tuhaf.. oysa dedim ya kendime bile itiraf edemediğim şeyleri size açıklamaya hazır değilim..

kötü olan ne peki ? bunları yaşayamadan bütün sırlarımla dünyadan göçüp gidecek olmak.. ölüm tadı sarıyor bazen her yanımı.. o anı düşünürken, ardımda bıraktığım bir mektupla bazı şeylerden sizlerin sorumlu olduğunu anlatmak.. şimdi dedim kendi kendime.. ne anlarlar ki.. bunun etkisinden çıkmak onların ne kadar zamanını alabilir ki.. 

kendimi değersizleştiriyor muyum yoksa ? tıpkı ergenlik döneminde yaptığım gibi.. ya da hatırlıyorum küçük bir kızken ablama kimse beni sevmiyor diye karanlıkta yerde oturup yüzümü dizlerimin arasına alıp küsüp gittiğimi.. hep içimizdeki çocuğu kaybetmekten bahsederler.. kaybettirenin zaman olduğunun farkında mıyız ? iş aile yaşam para okul aşk.. daha ne varsa hayatta geriye itilmiş, bazılarında hiç çıkmamacasına geriye itilmiş içimizdeki çocuk..

peki o yaşasaydı ne olurdu, büyüyemez miydik ? büyüklere göre davranmanın bunca acı çekerek öğrenmek olduğunu bilseydim.. bilseydim ne yapardım.. kendimi daha çok korurdum.. peki ben kendimi koruyamadım mı ? insanlar girdi hayatıma.. iz bırakarak yanımdan sessizce ayrıldılar.. şimdi başkaları var.. onlar da gidecekler.. geriye kalan ben ne yapayım ? 

yaşlanmak dedikleri şey yoksa ölürken hatırlanacak en güzel anılar kalsın diye beynimin, hücrelerimin bana oynadığı bir oyun mu ?

ve insanlar.. onlar da gelip gidecekler.. düşünüyorum ölürken yanımda kim olacak diye.. kim..